Krakowski ratusz

W czasie spaceru po krakowskim Rynku wzrok turysty przykuwa samotna wieża. Jest ona jedyną pozostałością po ratuszu na Rynku Głównym. Historia tego pięknego zabytku rozpoczęła się na przełomie XIII i XIV wieku, kiedy powstał pierwszy murowany ratusz w miejscu poprzedniego, drewnianego, zniszczonego przez pożar na początku XIV wieku. Rozbudowywany ratusz w ciągu następnych wieków powiększał się o kolejne elementy, między innymi Dom Notariusza. Kolejne modernizacje doprowadziły do powstania spichlerza (1561 rok), kabat, czyli więzienia dla dłużników (1547 rok), a także odwachu – wartowni garnizonowej (1782 rok).

Na początku XIX wieku, w trakcie rozbiórki spichlerza, naruszono konstrukcję samego ratusza, który wkrótce został również rozebrany. 

Ratusz był siedzibą wójta, rady miejskiej oraz sądu ławników. W jego piwnicach działała piwiarnia, do której sprowadzono trunek aż z samej Świdnicy. Główne wejście do ratusza znajdowało się od strony Sukiennic, a w jego pobliżu była umiejscowiona izba służąca jako poczekalnia i miejsce obrad sądowych. W przyziemnej części ulokowano także Izbę Wójta i salę obrad rady miejskiej oraz podejmowania monarchów – Izbę Pańską. Na pierwszym piętrze mieściły się między innymi Izba Sądowa, kancelaria i kaplica.

Dziś jedyne, co pozostało z dawnej świetności ratusza, to gotycka wieża. Została zbudowana na planie kwadratu z cegły i kamiennych ciosów. U schyłku średniowiecza wraz z czterema piętrami liczyła ponad 40 metrów wysokości, obecnie wznosi się na 70 metrów. Wnętrze można zwiedzać – działa w nim filia Muzeum Krakowa. W podziemiach mieści się zaś Scena pod Ratuszem Teatru Ludowego.

Wieża Ratuszowa od strony ulicy Grodzkiej, po prawej Sukiennice na Rynku Głównym w Krakowie